De teneur is dat werkgevers en werknemers zich moeten houden aan een aantal algemene regels die veilig en gezond werken garanderen. Hoe organisaties daar precies invulling aan moeten geven, moeten ze zelf bepalen.

Wat verandert er in hoofdlijnen:

• Werkgevers en werknemers krijgen meer verantwoordelijkheid voor het arbobeleid. Waarbij de overheid een minimaal beschermingsniveau vast zal stellen. Vervolgens is het aan de werknemers en werkgevers om te bepalen op welke manier zij invulling geven aan de voorschriften;
• Werkgevers en werknemers stellen zogenoemde arbocatalogi op. Hierin staan de verschillende manieren beschreven, waarop werkgevers kunnen voldoen aan de doelvoorschriften die de overheid stelt;
• Vrijwilligers vallen niet meer onder de Arbowet. Wel gelden voor hen de regels uit het Arbobesluit als het gaat om ernstige arbeidsrisico’s, zoals valgevaar of het werken met gevaarlijke stoffen;
• Het arbeidsomstandighedenspreekuur als verplichte taak van de arbodienst vervalt. Het organiseren van een spreekuur is in beginsel een zaak tussen werkgever en werknemers. Zij kunnen hieraan zelf vorm geven;
• Werknemers krijgen toegang tot een arbeidsdeskundige. Dit kan gaan om een deskundige van de arbodienst, zoals een bedrijfsarts of een arbeidshygiënist, maar ook om een preventiemedewerker;
• Werkgevers hoeven niet meer alle arbeidsongevallen aan de Arbeidsinspectie te melden. De meldingsplicht geldt voortaan alleen nog voor dodelijke ongevallen en voor ongevallen die leiden tot blijvend letsel of ziekenhuisopname;
• In organisaties met niet meer dan 25 werknemers mag de werkgever zelf als preventiemedewerker optreden, op basis van de maatwerkregeling. In de huidige wet mag dat alleen in een bedrijf met niet meer dan 15 werknemers.